ซื้อหนึ่งได้ถึงสอง

บล็อคของเรายิ่งใหญ่กว่าภูผา เพราะทลายแล้วเกิดใหม่ได้ไม่มีที่สิ้นสุด

บล็อคของเราอาจจะอัพช้า แต่ทว่ายังเร็วกว่ากรุงโรม ที่สร้างยังไงก็ไม่เสร็จภายในวันเดียว

อย่ามัวแต่เล้า”โรม”กันเลย นำพาทุกท่านเดินตามแสงวิบวับของหิ่งห้อย สู่ดวงดาวดวงสว่างคอยเลยดีกว่า

ฉันมองแสงวิบวับบนท้องฟ้าเเล้วหลับตาขอพร พอลืมตาขึ้นมาก็พบเพียงว่ามันเป็นเฮลิคอปเตอร์

พี่พิ้งคงเขียนหนังสือลงแต่นิตยสารนาน จึงทำให้จินตนาการผิดแผกไปบ้าง ขอโปรดให้อภัยแก่ดาวเคราะห์ผู้ไม่รู้ความสว่าง

เเมลงเม่าตาบอดเป็นผู้โชคดี เพราะมันไม่ต้องตายในกองไฟแบบเพื่อนของมัน

ที่จริงแล้ว ไฟไม่ร้อน  ก็ฟืนยังไม่เคยบ่นสักคำว่าร้อน แมลงเม่าเท่านั้นที่ร้อน

ตู้ไมโครเวฟแผ่รังสีออกมาภายนอก และเก็บความร้อนไว้ภายในตัวมันเอง

คนเรากล่าวเรื่องไร้สาระครึ่งหนึ่ง เพื่อให้อีกครึ่งหนึ่งคือสัจจะ

อย่าเอาแต่สักจะทำ คำนึงถึงสัจธรรมบ้างก็ดี

เล่นกับ”คำ”ให้พอ จะได้รีบเจอ”ความ”จริง

ความจริงไม่ได้อยู่แต่ในกวี บางทีมันก็อยู่ในipod shuffle

กวีแปลว่างาม แม้ipod nanoงามก็กล่าวได้ว่าเป็นกวี

ความเป็นกวีไม่ได้อยู่ที่สมอง แต่ขึ้นอยู่กับการมองโลก

ความเป็นกวีไม่ได้อยู่ที่การมองโลก แต่อยู่ที่โลกจะมอง

ความเป็นกวีไม่ได้อยู่ที่การพูดจาวกวนให้คนงงไปวันๆนะตั้ด

สัตว์เลื้อยคลานที่ก้มหน้าก้มตาใช้ชีวิตอยู่กลางผงคลี เมื่อเห็นดาวครั้งแรกย่อมงงงวยอยู่แล้ว

อนิจจา เฮลิคอปเตอร์ที่คิดว่าตัวเองเป็นดาว  โดยหารู้ไม่ว่าตนเป็นเพียงนวัตกรรมของสัตว์เลื้อยคลานในผงคลี

อนัตตา ทั้งเฮลิคอปเตอร์ ดวงดาว สัตว์เลื้อคลาน และผงคลี มันปรากฏมีเพียงเพื่อไม่มี

ลมหายใจมนุษย์มีเพียงไม่กี่อึกใจ ผ่อนยาวสั้นไปใครจะรู้

เข้าไม่ออกก็ตาย ออกไม่เข้าก็ตาย สาธุ

เข้ามาแล้วเม้นให้เค้าด้วยนะ ปิ๊ป ปิ๊ป

ประโยคสุดท้าย คือสัจจะแห่งโลกธาตุ กร๊าก หุหุ อิอิ ง่วงนอนแว้วววว

อย่าเพิ่งลืมเค้ากันนะตะเอง จุ๊บุ จุ๊บุ

อากาศในกรุงเทพช่วงเดือนเมษายนมักจะร้อนอบอ้าวอยู่เสมอ

อากาศในลอนดอนช่วงเดือนเมษายนมักจะเหน็บหนาวอยู่เสมอ

มันทำให้ฉันคิดถึงกาน้ำที่ตั้งอยู่บนเตา

มันทำให้ฉันคิดถึงน้ำแข็งหลอดในแก้วเหล้า

ความร้อนของไฟทำให้เกิดน้ำระเหยเป็นไอขึ้นสู่ที่สูง

ความเย็นของมันทำให้เมาและฉุดเราลงสู่ที่ต่ำ

ฤดูร้อนกับฤดูฝนมันคงต่างกันตรงนี้กระมั้ง

ฤดูร้อนกับฤดูฝนมันคงต่างกันตรงนี้กระมัง

ฤดูร้อนส่งน้ำขึ้นสู่ที่สูง แต่ฤดูฝนไสมันกลับมายังพื้นโลกตามเดิม

ฤดูร้อนได้มาเที่ยวที่สูง แต่ฤดูฝนไสมันกลับไปทำรายงานตามเดิม

น้ำในร่างกายของฉันระเหิดออกมาจากความร้อนที่รุ่มล้อมรอบตัว
ความร้อนของสายแดดลามเลียผิวกายส่งผลให้น้ำซึมจากรูขุมขนออกมาเป็นเหงื่อเม็ดพราว

(…) เขียนอะไรวะ อ่านไม่รู้เรี่อง

คงเพราะความร้อนของแดดเปรี้ยงปร้างแสกกลางหน้า ทำให้ฉันเริ่มเพ้อพูดจาไม่รู้เรื่อง คล้ายคนเมารัก

ความรักทำให้ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะลดลง

ความร้อนกับความรัก บางทีเราก็เเยกมันไม่ออก
เรารู้เเต่เพียงว่าความร้อนทำให้เราเหงื่อตก
แต่ความรักทำให้เราน้ำตาไหล

และเลือดใช้ทำน้ำตก
ข้าวปั้นอร่อยต้องหน้าปลาไหล

ใจเธอมันทำด้วยอะไร ทำไมถึงได้ดำเเบบนี้
หรืออาจเป็นเพราะอากาศเมืองไทยมันhotหนัก
สายแดดแผดผิวคนจนดำไปถึงหัวใจ

ถึงกระเดือก ถึงตับ ถึงไส้อ่อน
ตรงปอดที่ดำเดาว่าเป็นเพราะบุหรี่มากกว่า

.

.

.

จบไงดีวะ
แม่งนอกโลกไปแล้ว

เขียนโดย พิ้ง ตั้ด แม่งก็มีกันแค่นี้

ข้อมูลด้านภูมิอากาศ

ซูริค  10.3 °c

ลอนดอน  10.2 °c

มิลาน  10.5 °c

แมดดริด  13.5 °c

วันจันทร์ที่ 14 เมษายน

เป็นวันที่ใครๆมักให้ความสำคัญในฐานะวันสงกรานต์

โดยหารู้ไม่ว่ามันเป็นวันแห่งการเริ่มต้นของการหลบหนีออกนอกประเทศของชายไทยชาวสยามผู้หนึ่ง

เขาลงทุนกู้หนี้ยิมสินยอมติดหนี้ธนาคารหลายล้านบาทแปลงเป็นเงินฝรั่งเพียงไม่กี่ยูโร เพื่อเดินทางไปดินแดนที่หลายคนใฝ่ฝัน

การเดินทางครั้งนี้ไปโดยสายการบินพี่เสก (แก้หน่อยสิ – โลโซ) นามอิติฮัด แหวกอากาศอ้าวจากสุวรรณภูมิมุ่งไปสู่ความหนาวของเมืองอะบูดาบี้

ลองอ่านออกเสียงดูสิ จะพบว่านครนี้ชื่อน่ารักมาก – อะบูดาบี้

แวะซื้อบุหรี่ลืมติดแสตมป์ภาษีที่นี่สักสองคอต ก่อนเปลี่ยนเครื่องหันลำไปลงที่จุดหมาย บ้านป่าเมืองเถื่อนไร้ความศิวิไลซ์ชื่อ ลอนดอน

ป่าเถื่อนแค่ไหนเห็นได้จากช่วงศตวรรษที่17-18ที่เที่ยวขี้ตู่ไปแกล้งคนอื่นเเล้วยึดเมืองเค้าเป็นเมืองขึ้นหน้าตาเฉ๊ยย

มาถึงทศวรรษนี้ ได้ข่าวว่ามันยังขี่ช้างไปเรียนกันอยู่เลย

ว่าแต่จบจากลอนดอนเเล้วจะไปไหนต่อนะตั้ด?

ไปแมนเชสเตอร์ เพื่อสวัสดี พณ ท่านโรนัลโด้

ตั้ดอาจจะเป็นเพียงผู้ชายธรรมดาผู้มีความฝันเหมือนเด็กชายทั่วไปที่อยากไปเยือนบ้านเกิดโรนัลโด้ แอบรักโรนันญิญโญเหมือนไก่ แต่ตั้ดไม่ปล่อยให้สิ่งนั้นเป้นเพียงความฝัน

พี่ตูนบอกว่า ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน ถึงจะโกหกว่าเห็นพวกเรามีปีกแล้วก็ตามที

เราอาจจะไม่มีปีกแต่พี่ตูนรู้ว่าเครื่องบินมันมี ประเด็นคือเราจะมีปัญญาขึ้นกันหรือเปล่า

ถึงเราจะไม่มีนิรันดร์กุล(แก้หน่อยสิ – ปัญญา)ขึ้นแอร์เพลน แต่เราก็สามารถประคองสติขึ้นรถไฟไปทั่วยุโรป

การขึ้นรถไฟไปยุโรป อาจให้อารมณ์ที่แตกต่างจากการนั่งรถไฟหนาวเย็น (แก้หน่อยสิ – หวานเย็น)ไปหัวหิน

ราคาก็ผิดกันลิบ แต่จะลำบากสักเท่าไหร่กัน ในเมื่อนักเขียนไส้แห้งอย่างตั้ดยังไปได้

ทั้งหมดใช้เงินราวเท่าไหร่นะตั้ด บอกเค้าไปซิ

สองแสนกว่า – มันแพงตรงค่ามาม่าที่แบกเอาไปกิน เพื่อความประหยัด

เรื่องที่พักคงไม่เท่าไหร่ เพราะตั้ดตั้งใจจะไปรบกวนคนไทยที่นั้นเอา

ส่วนของฝาก กรุณาอย่าฝากซื้อกันเลย

ผมตั้งใจจะเอาเงินส่วนนั้นเป็นค่าโฮสเทลและบัตรผ่านประตูยูโรดิสนียแลนด์ แล้น แลน

ดูชีวิตตั้ดจะหลั่นล้าเกินไปแล้ว

แน่นอน ท่องราตรีที่อัมเสตอร์ดาม เล่นสกีที่สวิส ดื่มเบียร์ที่มิวนิค

ชมดนตรีคลาสสิคที่เวียนนา เดินทอดหุ่ยที่ทาสคานี่

ไล่วัวกระทิงที่บาเซโลน่า อาบแดดที่นีซ นั่งร้านแฟที่ปารีส

แต่ประเด็นที่เรามาในวันนี้ ไม่ได้เพื่อมาทำให้ท่านอิจฉา หรือเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของยุโรปเเต่อย่างใด

เราเพียงต้องการจะบอกว่า จากวันนี้ไปเราจะถนอมบล๊อกด้วยการดองต่อไปอีกสักระยะหนึ่งยาว ย๊าว

มันอาจจะไม่ยาวมาก แต่มั่นใจว่ายาวกกว่าอายุรัฐบาลชุดนี้แน่นอน

ฟันธง!

จบ

ฮ่าๆ

พิ้ง
กาลครึ่งหนึ่งนานมาแล้ว สมัยที่ทักษิณเพิ่งออกจากประเทศไปได้หมาดๆ ก็เกิดความระสับระส่ายไปทั่วทุกย่อมหญ้า ชาวบ้านต่างตระหนกตกใจไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหนดี
ตั๊ด
หันไปทางซ้ายเจอเทพ เทือก หันไปทางขวาเจอบรรหาร เอี้ยวไปด้านหลังเจอเฉลิมยิงฟันร้องฮี่ๆ
พิ้ง
เจออีแบบนี้ไพร่ฟ้าหน้าใสจึงได้แต่หลับตาปี๋ มือปิดหูร้องอี๋ๆ ม่ายอาว ม่ายอาว
ตั๊ด
หาทางออกไม่ได้ กระเสือกกระสนไปที่ทางเข้า ก็เจอลีน่าจังยืนดูดปากอยู่กับคุณประชัย เลี่ยว
พิ้ง
แต่ภายใต้สภาวะที่กดดันเช่นนี้เอง ได้กลายมาเป็นแรงผลักดันให้ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งได้มาร่วมตัวกัน ดังเช่นในสมัยก่อนกรุงเเตกที่ชาวบ้านบางระจันมาร่วมรบกันอย่างสามัคคีสมานฉันท์ฉันใดก็ฉันนั้น
ตั๊ด
แทนจะเอาโลหะมาหลอมกันทำกระสุนปืนใหญ่ ก็เอาเงินที่เก็บมาตั้งแต่ชาติที่แล้วรวมกันไว้ เพื่อก่อการบางอย่าง
พิ้ง
วีรบุรุษผู้นำกลุ่มของชาวบ้านกลุ่มนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เค้าก็เป็นคนธรรมดาเหมือนนายทองเหม็น นายจันทร์หนวดเขี้ยว ต่างกันอย่างเดียวที่เค้าขี่รถเครื่องแทนควบควายออกศึก
ตั๊ด
อีกอย่างก็ใส่กางเกงยีนส์ตัวสวย ไม่ใช่ว่าอะไร เตี่ยวแดงในหนังดีไซน์รับไม่ได้จริงๆ
พิ้ง
เตี่ยวแดงนี่รับไม่ได้แต่ถ้าเป็นหมึกแดงไว้แกล้มเหล้าก็พอไหว เพราะสิ่งที่พวกเขาตั้งใจจะทำก็คือ…
ตั๊ด
คือ….
พิ้ง
คือ…
ตั๊ด
เลือกเสรี รี รี รี รี รี…รี รี
พิ้ง
แทแด๊กแท๊กแต๊น!!!!!!
ตั๊ด
ว่าแต่เลือกเสรีมันคืออะไร อาจารย์เสรีลงสสมัครส.ส.ด้วยเหรอ
พิ้ง
เลือกเสรีที่จะกล่าวถึงต่อไปนี้ไม่เกี่ยวกับอ.เสรี ไม่เกี่ยวกับวิชาเลือกเสรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่เกี่ยวกับรีรีข้าวสาร
ตั๊ด
มันเป็นร้านเหล้า! ห้องแถวสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาดย่อมซึ่งเปิดขายของมึนมึนในราคาพี่น้องร่วมสาบาน
พิ้ง
นี่ยังไม่ได้พูดถึงระดับความเป็นมิตร เจ้าของร้านจะต้อนรับทุกคนดีเมื่อกับรู้จักกันมาสิบชาติแล้วทั้งๆที่เจอกันแค่แว่บเดียว
ตั๊ด
อัธยาศัยเลวๆ ของหุ้นส่วนทั้งหลายพลันดีขึ้นผิดหูผิดตา เมื่อหันมาเพิ่มอาชีพเป็นพ่อค้า
พิ้ง
และจะเพิ่มเป็ยสิบทวีคูณเมื่อลูกค้าเป็นผู้หญิง (นี่ไม่ได้ว่าใครหน้าหม้อแค่จะบอกว่าคนเหล่านี้เค้านับถือลัทธิสตรีนิยม)
ตั๊ด
เราเป็นสมาชิกลัทธินี้ พร้อมสโลกแกนที่ว่า การเมืองปวดหัว มีเหล้าเป็นผัวดีกว่า
พิ้ง
อย่าว่าอย่างโง่งอย่างงี้เลย ลำพังแค่จะนั่งรถไฟฟ้าจากอ่อนนุชไปเรียนมหาลัยแต่ละวันก็ลำบากกระเป๋าแทบแย่ แล้วไอ้พวกที่บ้านก็ไม่รวยแต่ยังกล้าดีมาเปิดร้านเหล้าของตัวเองนี่มันจะลำบากแค่ไหน
ตั๊ด
เรารู้ตัวดีว่าเราลำบาก แต่ที่เราอาสามาทำหน้าที่ในครั้งนี้ เพราะเห็นว่าบ้านเมืองกำลังเดือดร้อน มีแต่นักการเมืองโกงกิน ให้โอกาสพวกเราสักครั้งเถอะครับ ขอเพียงหนึ่งคะแนนเสียงของท่าน ให้พวกเราได้เข้าไปนั่งใน สปา รับรอง พวกเราจะรู้สึกผ่อนคลายเป็นพิเศษ
พิ้ง
ต้องเชื่อเค้า ของแบบนี้พูดจริงทำจริง
ตั๊ด
ใครๆ ก็พูดนโยบายได้ แต่คนที่ทำได้อยู่ในร้านเลือกเสรี
พิ้ง
23ธันวานี้ท่านอาจจะต้องเข้าคูหากาเลขเด็ด แต่4มกรานี้เราขอรณรงค์ให้ทุกท่านยิดอกพกธนบัตรไปงานเปิดตัวของร้านเราด้วย
ตั๊ด
เกาะติดสถานการณ์เลือกตั้งได้ที่ http://freeelective.wordpress.com/ สวัสดีครับ

พิ้ง : หลายๆคนคงสงสัยกันว่าทำไมพิ้งกับตั๊ดถึงไม่อัพบลอกกันซะที
ตั๊ด : หนึ่งในๆ หลายคนที่สงสัยคือตัวผมเอง
พิ้ง : ที่จริงตั๊ดไม่ควรสงสัยเลย ต้นเหตุคือตัวมึงเองแท้ๆ
ตั๊ด : คนดีชอบแก้ไข คนจัญไรชอบแก้ตัว
พิ้ง : ถ้าไม่จัญไรแล้วจะมาคบกับตั๊ดทำไม?
ตั๊ด : อาจจะเป็นจัณฑาลก็ได้ – ไม่แน่
พิ้ง : จันดาราก็พอได้
ตั๊ด : ใช่ เพราะจันดารา จูแจ้งเล่นละครเก่งมาก
พิ้ง : นั้นมันจันจิรา – พิ้งเเก้ไขให้เพราะเริ่มเป็นคนดีขึ้นมาบ้าง
ตั๊ด : สาเหตุที่ไม่ได้หนีหน้าไปนาน เพราะพี่พิ้งติดเหล้าต่างหาก
พิ้ง : ชั้นไม่แก้ตัวเพราะเดี๋ยวเป็นแบบตั๊ด แต่ชั้นก็ขอยืนยันว่าถึงเราจะอัพบลอกบ่อยเเค่ไหนน้ำมันก็ยังแพงอยู่ดี
ตั๊ด : และโลกร้อนอยู่ดี
พิ้ง : และกินดีอยู่ดี
ตั๊ด : ขอบใจที่ไม่โทรมาด่าเวลาเราเล่นตลกฝืดๆ
พิ้ง : คิดถูกจริงๆที่ไม่ให้เบอร์
ตั๊ด : พูดอย่างกับมีคนขอ
พิ้ง : เบอร์หรือเงิน ถ้าอย่างหลังคนขอเยอะนะ
ตั๊ด : มีให้เขาหรือเปล่า
พิ้ง : ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ว่ามีหรือไม่มี มันอยู่ที่ว่าวันนี้เป็นงานเปิดตัวฉลองการกลับมาอัพบลอกกันอีกครั้ง
ตั๊ด : ใครๆ ก็พูดได้ แต่คนที่ทำได้อยู่ในพรรคพลังประชาชน
พิ้ง : สุดท้ายนี้ชั้นขอให้คนไทยรวมพลังกันในสิทธิ์ใช้เสียงไปลงคะแนนเสียงเลือกพรรคศิลปินกันด้วย
ตั๊ด : หรือไม่ก็เขียนเรื่องราวความรักของตัวเองบนกระดาษลงคะแนน ทำบัตรเสียน่าจะสร้างความรู้สึกที่ดีได้มากกว่าเลือกพวกมันเข้าไปนั่งกินเงินภาษีมูลค่าเพิ่ม
พิ้ง : วันนี้พิ้งกับตั๊ดคงต้องขอลาไปก่อน
ตั๊ด : จะทิ้งม้ากับแพะไว้ที่นี่
พิ้ง : สำหรับผู้อ่านที่ต้องการติชมก่นด่าขอให้ทิ้งข้อความไว้หลังสัญญาณ
ตั๊ด : สัญญาณ คุณากรอะนะ
พิ้ง : ปิ๊ปปปปปปปป

อนาคตได้ผ่านพ้นฉันไปแล้ว

(ตั๊ด: 2550)

.

.

.

.

.

ฉันเห็นอดีตที่กลับมาใหม่

(พิ้ง: 2550)

เกิดข้อผิดพลาดทางโรแมนติกบางประการ

ทำให้เราไม่สามารถเขียนหนังสือที่นี่เป็นเวลาสองนาน

ขอโทษด้วยจริงๆ

ไม่ได้มีมูลเหตุจากการไปยกเวทในฟิตเนสอย่างที่ใครคิด

ช่าย เราไม่ทำหรอก

ดูจิ้งจกเสพสังวาสตามข้างฝายังรู้สึกดีกว่า

อันนี้ชั้นไม่ดูนะ

ใช่ เจ้เขาชอบดูปลวกทำรังมากกว่า

ปลวกทำรังแสดงให้เห็นพลวัตอันยิ่งใหญ่ของธรรมชาติที่ผลักดันให้สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆสรรค์สร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวมันเองขึ้นมาได้เป็นรูปธรรม

และเป็นการสนับสนุนทฤษฎีปฏิบัตินิยมตามทรรศนะของจอห์น ดิวอี้

ถ้าชั้นเป็นจอห์น ดิวอี้จะไม่พอใจเท่าไหร่ที่ทำไมเราไม่อัพไดกันซักที

แต่จอห์น วิญญูฮอทเวฟคงพอใจ ที่คนหล่อกว่ามันหายหน้าหายตาไป

ถุย

นี่ถ้าเป็นสิงคโปร์โดนปรับไปแล้วนะ ทำมาขากเขฬะในที่สาธารณชน

ถ้าคนสิงคโปร์ ได้ยินประโยคตะกี้ก็คงต้องถุยทั้งประเทศ

ไม่ถุยหรอก เขาไม่รู้จักจอห์น วิญญู

หากเคยได้ยินมาบ้าง ก็อาจสับสนกับจอห์น นูโว

หรือจอห์นนี่แอนด์หลุยส์

ที่ออกมาเขย่าหัวใจสาวน้อยวัยประถมให้สั่นสะท้านเมื่อ10กว่าปีที่แล้ว

หรือจอห์น รินรณีนางเอกหนังไทยชื่อดัง

นั้นมันจอย รินรณี

เหตุผลจริงๆ ที่เราไม่ได้มาเขียนก็เพราะข้อผิดพลาดทางโรแมนติก

มันผิดตรงที่ความโรเเมนติกมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน

มันถูกตรงที่เจ้พิ้งพูด

บางทีฉันก็ไม่รู้ว่าอะไรคือข้อผิดพลาด

ระหว่างการที่ความโรแมนติกจากไปหรือการที่มีมันเข้ามาในชีวิต

แต่ทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น เราก็รู้สึกดี

อย่างน้อยก็สามารถแก้ต่างพี่เจี๊ยบ ซันวา ว่าเราไม่ได้อกหักตลอดปี

แต่ทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น เราก็รู้สึกดี

อย่างน้อยก็มีคนอื่นให้รัก นอกจากตัวเอง

 เช่นรักรุ่นน้อง

เพื่อน กูรักมึงวะ

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ เราได้เขียนตอนใหม่ที่สุดเสร็จแล้ว

บางทีข้อผิดพลาดของความโรแมนติกอาจเป็นแค่ข้ออ้างกลบความขี้เกียจของคนสองคน

จบแล้วล่ะ

กลิ่นบุหรี่ในอากาศลอยปะปนกับเสียงน้ำ
ฉันยืนอยู่บนดาดฟ้าบ้านเจี๊ยบ
สุดขอบฟ้าตรงนั้นฉันเห็นสายรุ้งทอดยาวยามเที่ยงคืน

กลิ่นบุหรี่ในอากาศลอยปะปนกับแสงไฟ
ฉันนั่งอยู่ริมกระจก ร้านซัมเดย์ ถนนเอกมัย
สุดขอบตาตรงนี้ฉันเห็นเจ้าฟ้ากุ้ง

สายรุ้งยามเที่ยงคืนแต่งเเต้มให้ท้องฟ้ากรุงเทพดูสวยกว่าที่เป็นอยู่
แต่มันยังสวยน้อยกว่าสายรุ้งที่สะท้อนในดวงตาของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

เจ้าฟ้ากุ้งเที่ยงคืนเหมือนกวักมือเรียกให้เข้าไปใกล้ๆ
แต่เช้าเท่าถึงเย็น  กล้ำกลืนเข็ญเป็นอาจิณ
ชายใดในแผ่นดิน  ไม่เหมือนพี่ที่ตรอมใจ
ท่านปลอบเป็นกาพย์

ไม่สามารถมีบทกวีใดๆมากล่าวถึงความรู้สึกตอนนี้ที่มันอยู่นอกขอบเขตของวัจนภาษา
สำหรับฉัน…มีแต่เพียงดวงตาที่สะท้อนความรู้สึกทุกอย่างออกมาได้

ไม่สามารถมีบทกวีใดๆมากล่าวถึงความรู้สึกตอนนี้ที่มันอยู่นอกขอบเขตของวัจนภาษา
สำหรับฉัน..มีแต่กระดาษทิชชู่เปียกโซดาบนข้างที่เขี่ยบุหรี่ที่สะท้อนทุกอย่างออกมาได้

เปลี่ยนยืนเป็นนั่ง เปลี่ยนคืนเป็นวัน
เพียงพริบตาเดียวทุกอย่างเปลี่ยนแปลง

เปลี่ยนยิ้มเป็นบึ้ง เปรียบรักเป็นขึ้ง
เพียงพริบตาเดียวทุกอย่างเปลี่ยนไป

น่าเสียดายที่ความรู้สึกเปลี่ยนช้ากว่าเวลา
ฉันเห็นเธอเดินตามเส้นขอบฟ้าที่ฉันไปไม่ถึง

น่าเสียดายที่เวลาเปลี่ยนช้ากว่าความรู้สึก
ฉันเห็นเธอโบกมือเหมือนเจ้าฟ้ากุ้ง – แต่สะดุ้งจนเรือนไหว
เมื่อความหมายของมันคือบ๊าย บาย

เพียงพริบตาฟ้าเปลี่ยนสี ฉันพยายามกระพริบตาถี่ๆ
เพื่อว่าบางทีเวลาจะเดินเร็วขึ้นจนย้อนมาถึงจุดที่ฉันเห็นสายรุ้งในดวงตาเธอ

เพียงพริบตาฟ้าคะนอง ฉันพยายามกะพริบตาถี่ๆ
เพราะไม่รู้จะทำอะไร ชีวิตไม่มีความหมายอีกแล้ว

กระพริบจนตาหลับ ใต้เปลือกตาที่หลับฉันมองเห็นคนสองคนตัวเล็กนิดเดียวเดินผ่านเส้นขอบฟ้าที่อยู่ตรงข้ามสะพานพระรามแปด

ขอบฟ้าต้องกลายเป็นเขาที่พาไป ไอ้สิ่งที่ฝันกันเอาไว้ จบแล้วไม่เหลือสักอย่าง
นั่นเพลงเก่า – พบกับอัลบั้มใหม่เซฟ มาย ไลฟ์ ของพวกเรา บอดี้แสลม สิบแปดกันยานี้ ซีดี วีซีดี ทุกแผง

ตั๊ดจบแบบนี้
ชั้นก็ไม่มีอะไรจะพูด

ไม่ต้องพูด คำพูดที่ไม่เคยคิด ทำลายชีวิตของคนงมงาย
เพลงยาพิษ อันดับหนึ่งทุกชาร์ททั่วประเทศ

ชั้นขอจบentryนี้แต่เพียงเท่านี้ เเละขอให้ทุกคนมีความสุข
(ชั้นพูดกับทุกคนยกเว้นตั๊ด)

ผมอยากเห็นคนไทยบินได้

พิ้ง ตัวบาง

ตั๊ด ตัวหนา

สายลมโชยอ่อนพัดมากระทบหน้า

ตั้ดก้มหน้ามองเงาเทวาลัยในเเก้วเหล้า

สายน้ำอ่อนไหวไหลลงกระแทกน้ำแข็ง

พิ้งยกแก้วขึ้นจูบ ทราบได้ถึงความซ่าแห่งของเหลวในนั้น

กลิ่นไอของมันกรุ่นซ่านแสบกระพุ้งแก้ม

แสบซ่านเหมือนแก้มของใครบางคนที่กลิ่นกรุ่นในใจตั้ด

รสฝาดบาดลงไปถึงเซลล์ผิวหนังที่ตายแล้ว

พิ้งเขย่าวิสกี้ก้นแก้ว ลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายกับมิกเซอร์ข้างบน

ตั้ดจุ่มนิ้วลงคนให้น้ำวนปนปะคละคลุกเคล้ากัน

เหล้าเป็นสีอำพัน ว่าแต่พระจันทร์เป็นสีอะไร

พิ้งตอบโดยไม่ผ่านสมองว่าสีชมพู

เพราะมันผ่านเพียงหัวใจของเจ้าหล่อน ผู้คิดถึงคนอยู่แดนไกล

พระจันทร์ก็สีชมพู เหล้าในแก้วก็เป็นสีชมพู

ตั้ดรู้…คนมีความรักก็มักเป็นเช่นนี้

พิงค์นัดแพทย์ไว้พรุ่งนี้ ตั้งใจจะไปตรวจอาการตาบอดสี

แต่ตอนนี้ ขอเมาก่อน – ว่าแล้ว ก็กระดกไปอีกหกอึกใหญ่

แต่ใครจะรู้ – หกอึกใหญ่ของพิ้งอาจเท่ากับหนึ่งอึกใหญ่ของตั้ด

หนึ่งก้าวเล็กๆของนีลอาร์มสตรอง อาจเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมวลมนุษยชาติ

อึกของพิ้งเป็นสีชมพู นีลอาร์มสตรองเป็นสีชมพู

และแน่นอน มนุษยชาติก็เป็นสีชมพู

“โลกของพิ้งเป็นสีชมพู แต่ของกูเป็นสีเทา”

ตั้ดคิดในใจ ปวดไตเพราะปวดฉี่

พิ้งรู้สึกดีมาก ที่ไม่มีปัญหาเกี่ยวกับอวัยวะภายใน

ติดนิดหน่อยตรงรู้สึกหิว แต่ก็ลังเลที่จะเอ่ยปาก ชวนตั๊ดให้ไปคุ้ยเขี่ยอาหารเหลือกันที่โรงอาหาร

ความสัมพันธ์ของหลี่กับเหรินยากจะเข้าใจ

เราควบคุมท้องไส้ไม่ได้เช่นเดียวกับควบคุมลมไม่ให้เปลี่ยนทิศ

แต่พิ้งก็กลั้นมันไปไว้ตรงประตูเมือง

เนื่องจากอนุมานแล้วว่าถ้ากลับมาเหล้าคงโดนตั๊ดยกหมด เท่ากับว่าไม่คุ้มที่หาร

ตั้ดไม่สนใจอะไรอีกต่อไป…

เพราะความสงสัยอยู่ที่พระจันทร์ที่จู่ๆก็แยกเป็นสองดวง

พิ้งเงยมองตาม

เห็นกระต่ายจากดวงจันทร์ทั้งสองกระโดดจูบกันตรงร่องดาว

ตั้ดหาวหนึ่งที ก่อนล้มตัวลงนอนประจันหน้ากับท้องฟ้า

ไปสนใจอะไรกับพระจันทร์แค่สองในขณะที่มีดาวเป็นล้านดวงให้เชยชม?

พิ้งผงกหนึ่งที ก่อนล้มต้วลงประจันหน้ากับถุงน้ำแข็งยูนิต

พลางคิดไปว่าจะไปสนใจอะไรกับบล็อคของคนแค่สอง ในขณะที่มีเว็บโป๊เป็นล้านให้เชยชม?

(พิ้งเขียนpartไหน ใครจะสนใจ)

( ตั้ดเขียนpartไหน ใครจะไปรู้ )

 นี่คือฤดูฝน                                                    นี่คือฤดูฝน

ฉันออกตามหาฝนดาวตก                            ฉันตัวเปียก

ในคืนที่หนาวเหน็บ                                       เพราะไม่มีร่ม

ถนนที่ฉันเดิน                                                ถนนที่ฉันเดิน

สะท้อนสีส้มหมนจากแสงไฟ                       เต็มไปด้วยคู่รัก

แก๊งมอเตอร์ไซด์โฉบเฉี่ยวเลี้ยวเข้าซอย    เด็กสก๊อยมันยังกอดแซ้บ

ฉันออกตามหาฝนดาวตก                            ฉันออกตามหากลุ่มดาวคันไถ

แต่สิ่งที่ชั้นพบกลับเป็นฝนที่ตกลงมา          แต่สิ่งที่ฉันพบกลับเป็นคูโบต้า

แปะ แปะ …                                เพราะสมัยนี้ไม่มีใครเทียมควายทำนาปรัง

.                                                                       .

.                                                                       .

.                                                                       .

กรุงเทพสว่างเกินไป                                     กรุงเทพสว่างเกินไป

มองไม่เห็นดาวสักดวง                                 กระนั้นก็ยังไม่มีใครมองเห็นฉัน

หรือเพียงเพราะฉันสายตาสั้นเกินไป          หรือเพียงเพราะผิวดำเกินไป

ไฟถนนในกรุงเทพ                                      ไฟถนนในกรุงเทพ

ไม่ช่วยให้ใครเห็นแสงดาว                          ไม่ช่วยให้ใครยูเทิร์นกลับมา

ไฟถนนในกรุงเทพ                                        ไฟถนนในกรุงเทพ

ช่วยเพียงส่องให้เห็น                                     ช่วยเพียงส่องให้เห็น

ความเหงาของตัวเอง                                     น้ำตาฉันตอนตก

ฝนตกลงมาประปราย…                                แปะ แปะ …

(พิ้ง: 2550)                                                     (ตั้ด: 2550)