นี่คือฤดูฝน นี่คือฤดูฝน
ฉันออกตามหาฝนดาวตก ฉันตัวเปียก
ในคืนที่หนาวเหน็บ เพราะไม่มีร่ม
ถนนที่ฉันเดิน ถนนที่ฉันเดิน
สะท้อนสีส้มหมนจากแสงไฟ เต็มไปด้วยคู่รัก
แก๊งมอเตอร์ไซด์โฉบเฉี่ยวเลี้ยวเข้าซอย เด็กสก๊อยมันยังกอดแซ้บ
ฉันออกตามหาฝนดาวตก ฉันออกตามหากลุ่มดาวคันไถ
แต่สิ่งที่ชั้นพบกลับเป็นฝนที่ตกลงมา แต่สิ่งที่ฉันพบกลับเป็นคูโบต้า
แปะ แปะ … เพราะสมัยนี้ไม่มีใครเทียมควายทำนาปรัง
. .
. .
. .
กรุงเทพสว่างเกินไป กรุงเทพสว่างเกินไป
มองไม่เห็นดาวสักดวง กระนั้นก็ยังไม่มีใครมองเห็นฉัน
หรือเพียงเพราะฉันสายตาสั้นเกินไป หรือเพียงเพราะผิวดำเกินไป
ไฟถนนในกรุงเทพ ไฟถนนในกรุงเทพ
ไม่ช่วยให้ใครเห็นแสงดาว ไม่ช่วยให้ใครยูเทิร์นกลับมา
ไฟถนนในกรุงเทพ ไฟถนนในกรุงเทพ
ช่วยเพียงส่องให้เห็น ช่วยเพียงส่องให้เห็น
ความเหงาของตัวเอง น้ำตาฉันตอนตก
ฝนตกลงมาประปราย… แปะ แปะ …
(พิ้ง: 2550) (ตั้ด: 2550)
