ซื้อหนึ่งได้ถึงสอง

อากาศในกรุงเทพช่วงเดือนเมษายนมักจะร้อนอบอ้าวอยู่เสมอ

อากาศในลอนดอนช่วงเดือนเมษายนมักจะเหน็บหนาวอยู่เสมอ

มันทำให้ฉันคิดถึงกาน้ำที่ตั้งอยู่บนเตา

มันทำให้ฉันคิดถึงน้ำแข็งหลอดในแก้วเหล้า

ความร้อนของไฟทำให้เกิดน้ำระเหยเป็นไอขึ้นสู่ที่สูง

ความเย็นของมันทำให้เมาและฉุดเราลงสู่ที่ต่ำ

ฤดูร้อนกับฤดูฝนมันคงต่างกันตรงนี้กระมั้ง

ฤดูร้อนกับฤดูฝนมันคงต่างกันตรงนี้กระมัง

ฤดูร้อนส่งน้ำขึ้นสู่ที่สูง แต่ฤดูฝนไสมันกลับมายังพื้นโลกตามเดิม

ฤดูร้อนได้มาเที่ยวที่สูง แต่ฤดูฝนไสมันกลับไปทำรายงานตามเดิม

น้ำในร่างกายของฉันระเหิดออกมาจากความร้อนที่รุ่มล้อมรอบตัว
ความร้อนของสายแดดลามเลียผิวกายส่งผลให้น้ำซึมจากรูขุมขนออกมาเป็นเหงื่อเม็ดพราว

(…) เขียนอะไรวะ อ่านไม่รู้เรี่อง

คงเพราะความร้อนของแดดเปรี้ยงปร้างแสกกลางหน้า ทำให้ฉันเริ่มเพ้อพูดจาไม่รู้เรื่อง คล้ายคนเมารัก

ความรักทำให้ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะลดลง

ความร้อนกับความรัก บางทีเราก็เเยกมันไม่ออก
เรารู้เเต่เพียงว่าความร้อนทำให้เราเหงื่อตก
แต่ความรักทำให้เราน้ำตาไหล

และเลือดใช้ทำน้ำตก
ข้าวปั้นอร่อยต้องหน้าปลาไหล

ใจเธอมันทำด้วยอะไร ทำไมถึงได้ดำเเบบนี้
หรืออาจเป็นเพราะอากาศเมืองไทยมันhotหนัก
สายแดดแผดผิวคนจนดำไปถึงหัวใจ

ถึงกระเดือก ถึงตับ ถึงไส้อ่อน
ตรงปอดที่ดำเดาว่าเป็นเพราะบุหรี่มากกว่า

.

.

.

จบไงดีวะ
แม่งนอกโลกไปแล้ว

เขียนโดย พิ้ง ตั้ด แม่งก็มีกันแค่นี้