ซื้อหนึ่งได้ถึงสอง

อากาศในกรุงเทพช่วงเดือนเมษายนมักจะร้อนอบอ้าวอยู่เสมอ

อากาศในลอนดอนช่วงเดือนเมษายนมักจะเหน็บหนาวอยู่เสมอ

มันทำให้ฉันคิดถึงกาน้ำที่ตั้งอยู่บนเตา

มันทำให้ฉันคิดถึงน้ำแข็งหลอดในแก้วเหล้า

ความร้อนของไฟทำให้เกิดน้ำระเหยเป็นไอขึ้นสู่ที่สูง

ความเย็นของมันทำให้เมาและฉุดเราลงสู่ที่ต่ำ

ฤดูร้อนกับฤดูฝนมันคงต่างกันตรงนี้กระมั้ง

ฤดูร้อนกับฤดูฝนมันคงต่างกันตรงนี้กระมัง

ฤดูร้อนส่งน้ำขึ้นสู่ที่สูง แต่ฤดูฝนไสมันกลับมายังพื้นโลกตามเดิม

ฤดูร้อนได้มาเที่ยวที่สูง แต่ฤดูฝนไสมันกลับไปทำรายงานตามเดิม

น้ำในร่างกายของฉันระเหิดออกมาจากความร้อนที่รุ่มล้อมรอบตัว
ความร้อนของสายแดดลามเลียผิวกายส่งผลให้น้ำซึมจากรูขุมขนออกมาเป็นเหงื่อเม็ดพราว

(…) เขียนอะไรวะ อ่านไม่รู้เรี่อง

คงเพราะความร้อนของแดดเปรี้ยงปร้างแสกกลางหน้า ทำให้ฉันเริ่มเพ้อพูดจาไม่รู้เรื่อง คล้ายคนเมารัก

ความรักทำให้ความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะลดลง

ความร้อนกับความรัก บางทีเราก็เเยกมันไม่ออก
เรารู้เเต่เพียงว่าความร้อนทำให้เราเหงื่อตก
แต่ความรักทำให้เราน้ำตาไหล

และเลือดใช้ทำน้ำตก
ข้าวปั้นอร่อยต้องหน้าปลาไหล

ใจเธอมันทำด้วยอะไร ทำไมถึงได้ดำเเบบนี้
หรืออาจเป็นเพราะอากาศเมืองไทยมันhotหนัก
สายแดดแผดผิวคนจนดำไปถึงหัวใจ

ถึงกระเดือก ถึงตับ ถึงไส้อ่อน
ตรงปอดที่ดำเดาว่าเป็นเพราะบุหรี่มากกว่า

.

.

.

จบไงดีวะ
แม่งนอกโลกไปแล้ว

เขียนโดย พิ้ง ตั้ด แม่งก็มีกันแค่นี้

อนาคตได้ผ่านพ้นฉันไปแล้ว

(ตั๊ด: 2550)

.

.

.

.

.

ฉันเห็นอดีตที่กลับมาใหม่

(พิ้ง: 2550)

เกิดข้อผิดพลาดทางโรแมนติกบางประการ

ทำให้เราไม่สามารถเขียนหนังสือที่นี่เป็นเวลาสองนาน

ขอโทษด้วยจริงๆ

ไม่ได้มีมูลเหตุจากการไปยกเวทในฟิตเนสอย่างที่ใครคิด

ช่าย เราไม่ทำหรอก

ดูจิ้งจกเสพสังวาสตามข้างฝายังรู้สึกดีกว่า

อันนี้ชั้นไม่ดูนะ

ใช่ เจ้เขาชอบดูปลวกทำรังมากกว่า

ปลวกทำรังแสดงให้เห็นพลวัตอันยิ่งใหญ่ของธรรมชาติที่ผลักดันให้สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆสรรค์สร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวมันเองขึ้นมาได้เป็นรูปธรรม

และเป็นการสนับสนุนทฤษฎีปฏิบัตินิยมตามทรรศนะของจอห์น ดิวอี้

ถ้าชั้นเป็นจอห์น ดิวอี้จะไม่พอใจเท่าไหร่ที่ทำไมเราไม่อัพไดกันซักที

แต่จอห์น วิญญูฮอทเวฟคงพอใจ ที่คนหล่อกว่ามันหายหน้าหายตาไป

ถุย

นี่ถ้าเป็นสิงคโปร์โดนปรับไปแล้วนะ ทำมาขากเขฬะในที่สาธารณชน

ถ้าคนสิงคโปร์ ได้ยินประโยคตะกี้ก็คงต้องถุยทั้งประเทศ

ไม่ถุยหรอก เขาไม่รู้จักจอห์น วิญญู

หากเคยได้ยินมาบ้าง ก็อาจสับสนกับจอห์น นูโว

หรือจอห์นนี่แอนด์หลุยส์

ที่ออกมาเขย่าหัวใจสาวน้อยวัยประถมให้สั่นสะท้านเมื่อ10กว่าปีที่แล้ว

หรือจอห์น รินรณีนางเอกหนังไทยชื่อดัง

นั้นมันจอย รินรณี

เหตุผลจริงๆ ที่เราไม่ได้มาเขียนก็เพราะข้อผิดพลาดทางโรแมนติก

มันผิดตรงที่ความโรเเมนติกมักจะอยู่กับเราได้ไม่นาน

มันถูกตรงที่เจ้พิ้งพูด

บางทีฉันก็ไม่รู้ว่าอะไรคือข้อผิดพลาด

ระหว่างการที่ความโรแมนติกจากไปหรือการที่มีมันเข้ามาในชีวิต

แต่ทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น เราก็รู้สึกดี

อย่างน้อยก็สามารถแก้ต่างพี่เจี๊ยบ ซันวา ว่าเราไม่ได้อกหักตลอดปี

แต่ทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น เราก็รู้สึกดี

อย่างน้อยก็มีคนอื่นให้รัก นอกจากตัวเอง

 เช่นรักรุ่นน้อง

เพื่อน กูรักมึงวะ

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ เราได้เขียนตอนใหม่ที่สุดเสร็จแล้ว

บางทีข้อผิดพลาดของความโรแมนติกอาจเป็นแค่ข้ออ้างกลบความขี้เกียจของคนสองคน

จบแล้วล่ะ

กลิ่นบุหรี่ในอากาศลอยปะปนกับเสียงน้ำ
ฉันยืนอยู่บนดาดฟ้าบ้านเจี๊ยบ
สุดขอบฟ้าตรงนั้นฉันเห็นสายรุ้งทอดยาวยามเที่ยงคืน

กลิ่นบุหรี่ในอากาศลอยปะปนกับแสงไฟ
ฉันนั่งอยู่ริมกระจก ร้านซัมเดย์ ถนนเอกมัย
สุดขอบตาตรงนี้ฉันเห็นเจ้าฟ้ากุ้ง

สายรุ้งยามเที่ยงคืนแต่งเเต้มให้ท้องฟ้ากรุงเทพดูสวยกว่าที่เป็นอยู่
แต่มันยังสวยน้อยกว่าสายรุ้งที่สะท้อนในดวงตาของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

เจ้าฟ้ากุ้งเที่ยงคืนเหมือนกวักมือเรียกให้เข้าไปใกล้ๆ
แต่เช้าเท่าถึงเย็น  กล้ำกลืนเข็ญเป็นอาจิณ
ชายใดในแผ่นดิน  ไม่เหมือนพี่ที่ตรอมใจ
ท่านปลอบเป็นกาพย์

ไม่สามารถมีบทกวีใดๆมากล่าวถึงความรู้สึกตอนนี้ที่มันอยู่นอกขอบเขตของวัจนภาษา
สำหรับฉัน…มีแต่เพียงดวงตาที่สะท้อนความรู้สึกทุกอย่างออกมาได้

ไม่สามารถมีบทกวีใดๆมากล่าวถึงความรู้สึกตอนนี้ที่มันอยู่นอกขอบเขตของวัจนภาษา
สำหรับฉัน..มีแต่กระดาษทิชชู่เปียกโซดาบนข้างที่เขี่ยบุหรี่ที่สะท้อนทุกอย่างออกมาได้

เปลี่ยนยืนเป็นนั่ง เปลี่ยนคืนเป็นวัน
เพียงพริบตาเดียวทุกอย่างเปลี่ยนแปลง

เปลี่ยนยิ้มเป็นบึ้ง เปรียบรักเป็นขึ้ง
เพียงพริบตาเดียวทุกอย่างเปลี่ยนไป

น่าเสียดายที่ความรู้สึกเปลี่ยนช้ากว่าเวลา
ฉันเห็นเธอเดินตามเส้นขอบฟ้าที่ฉันไปไม่ถึง

น่าเสียดายที่เวลาเปลี่ยนช้ากว่าความรู้สึก
ฉันเห็นเธอโบกมือเหมือนเจ้าฟ้ากุ้ง – แต่สะดุ้งจนเรือนไหว
เมื่อความหมายของมันคือบ๊าย บาย

เพียงพริบตาฟ้าเปลี่ยนสี ฉันพยายามกระพริบตาถี่ๆ
เพื่อว่าบางทีเวลาจะเดินเร็วขึ้นจนย้อนมาถึงจุดที่ฉันเห็นสายรุ้งในดวงตาเธอ

เพียงพริบตาฟ้าคะนอง ฉันพยายามกะพริบตาถี่ๆ
เพราะไม่รู้จะทำอะไร ชีวิตไม่มีความหมายอีกแล้ว

กระพริบจนตาหลับ ใต้เปลือกตาที่หลับฉันมองเห็นคนสองคนตัวเล็กนิดเดียวเดินผ่านเส้นขอบฟ้าที่อยู่ตรงข้ามสะพานพระรามแปด

ขอบฟ้าต้องกลายเป็นเขาที่พาไป ไอ้สิ่งที่ฝันกันเอาไว้ จบแล้วไม่เหลือสักอย่าง
นั่นเพลงเก่า – พบกับอัลบั้มใหม่เซฟ มาย ไลฟ์ ของพวกเรา บอดี้แสลม สิบแปดกันยานี้ ซีดี วีซีดี ทุกแผง

ตั๊ดจบแบบนี้
ชั้นก็ไม่มีอะไรจะพูด

ไม่ต้องพูด คำพูดที่ไม่เคยคิด ทำลายชีวิตของคนงมงาย
เพลงยาพิษ อันดับหนึ่งทุกชาร์ททั่วประเทศ

ชั้นขอจบentryนี้แต่เพียงเท่านี้ เเละขอให้ทุกคนมีความสุข
(ชั้นพูดกับทุกคนยกเว้นตั๊ด)

ผมอยากเห็นคนไทยบินได้

พิ้ง ตัวบาง

ตั๊ด ตัวหนา

สายลมโชยอ่อนพัดมากระทบหน้า

ตั้ดก้มหน้ามองเงาเทวาลัยในเเก้วเหล้า

สายน้ำอ่อนไหวไหลลงกระแทกน้ำแข็ง

พิ้งยกแก้วขึ้นจูบ ทราบได้ถึงความซ่าแห่งของเหลวในนั้น

กลิ่นไอของมันกรุ่นซ่านแสบกระพุ้งแก้ม

แสบซ่านเหมือนแก้มของใครบางคนที่กลิ่นกรุ่นในใจตั้ด

รสฝาดบาดลงไปถึงเซลล์ผิวหนังที่ตายแล้ว

พิ้งเขย่าวิสกี้ก้นแก้ว ลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายกับมิกเซอร์ข้างบน

ตั้ดจุ่มนิ้วลงคนให้น้ำวนปนปะคละคลุกเคล้ากัน

เหล้าเป็นสีอำพัน ว่าแต่พระจันทร์เป็นสีอะไร

พิ้งตอบโดยไม่ผ่านสมองว่าสีชมพู

เพราะมันผ่านเพียงหัวใจของเจ้าหล่อน ผู้คิดถึงคนอยู่แดนไกล

พระจันทร์ก็สีชมพู เหล้าในแก้วก็เป็นสีชมพู

ตั้ดรู้…คนมีความรักก็มักเป็นเช่นนี้

พิงค์นัดแพทย์ไว้พรุ่งนี้ ตั้งใจจะไปตรวจอาการตาบอดสี

แต่ตอนนี้ ขอเมาก่อน – ว่าแล้ว ก็กระดกไปอีกหกอึกใหญ่

แต่ใครจะรู้ – หกอึกใหญ่ของพิ้งอาจเท่ากับหนึ่งอึกใหญ่ของตั้ด

หนึ่งก้าวเล็กๆของนีลอาร์มสตรอง อาจเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่ของมวลมนุษยชาติ

อึกของพิ้งเป็นสีชมพู นีลอาร์มสตรองเป็นสีชมพู

และแน่นอน มนุษยชาติก็เป็นสีชมพู

“โลกของพิ้งเป็นสีชมพู แต่ของกูเป็นสีเทา”

ตั้ดคิดในใจ ปวดไตเพราะปวดฉี่

พิ้งรู้สึกดีมาก ที่ไม่มีปัญหาเกี่ยวกับอวัยวะภายใน

ติดนิดหน่อยตรงรู้สึกหิว แต่ก็ลังเลที่จะเอ่ยปาก ชวนตั๊ดให้ไปคุ้ยเขี่ยอาหารเหลือกันที่โรงอาหาร

ความสัมพันธ์ของหลี่กับเหรินยากจะเข้าใจ

เราควบคุมท้องไส้ไม่ได้เช่นเดียวกับควบคุมลมไม่ให้เปลี่ยนทิศ

แต่พิ้งก็กลั้นมันไปไว้ตรงประตูเมือง

เนื่องจากอนุมานแล้วว่าถ้ากลับมาเหล้าคงโดนตั๊ดยกหมด เท่ากับว่าไม่คุ้มที่หาร

ตั้ดไม่สนใจอะไรอีกต่อไป…

เพราะความสงสัยอยู่ที่พระจันทร์ที่จู่ๆก็แยกเป็นสองดวง

พิ้งเงยมองตาม

เห็นกระต่ายจากดวงจันทร์ทั้งสองกระโดดจูบกันตรงร่องดาว

ตั้ดหาวหนึ่งที ก่อนล้มตัวลงนอนประจันหน้ากับท้องฟ้า

ไปสนใจอะไรกับพระจันทร์แค่สองในขณะที่มีดาวเป็นล้านดวงให้เชยชม?

พิ้งผงกหนึ่งที ก่อนล้มต้วลงประจันหน้ากับถุงน้ำแข็งยูนิต

พลางคิดไปว่าจะไปสนใจอะไรกับบล็อคของคนแค่สอง ในขณะที่มีเว็บโป๊เป็นล้านให้เชยชม?

(พิ้งเขียนpartไหน ใครจะสนใจ)

( ตั้ดเขียนpartไหน ใครจะไปรู้ )

 นี่คือฤดูฝน                                                    นี่คือฤดูฝน

ฉันออกตามหาฝนดาวตก                            ฉันตัวเปียก

ในคืนที่หนาวเหน็บ                                       เพราะไม่มีร่ม

ถนนที่ฉันเดิน                                                ถนนที่ฉันเดิน

สะท้อนสีส้มหมนจากแสงไฟ                       เต็มไปด้วยคู่รัก

แก๊งมอเตอร์ไซด์โฉบเฉี่ยวเลี้ยวเข้าซอย    เด็กสก๊อยมันยังกอดแซ้บ

ฉันออกตามหาฝนดาวตก                            ฉันออกตามหากลุ่มดาวคันไถ

แต่สิ่งที่ชั้นพบกลับเป็นฝนที่ตกลงมา          แต่สิ่งที่ฉันพบกลับเป็นคูโบต้า

แปะ แปะ …                                เพราะสมัยนี้ไม่มีใครเทียมควายทำนาปรัง

.                                                                       .

.                                                                       .

.                                                                       .

กรุงเทพสว่างเกินไป                                     กรุงเทพสว่างเกินไป

มองไม่เห็นดาวสักดวง                                 กระนั้นก็ยังไม่มีใครมองเห็นฉัน

หรือเพียงเพราะฉันสายตาสั้นเกินไป          หรือเพียงเพราะผิวดำเกินไป

ไฟถนนในกรุงเทพ                                      ไฟถนนในกรุงเทพ

ไม่ช่วยให้ใครเห็นแสงดาว                          ไม่ช่วยให้ใครยูเทิร์นกลับมา

ไฟถนนในกรุงเทพ                                        ไฟถนนในกรุงเทพ

ช่วยเพียงส่องให้เห็น                                     ช่วยเพียงส่องให้เห็น

ความเหงาของตัวเอง                                     น้ำตาฉันตอนตก

ฝนตกลงมาประปราย…                                แปะ แปะ …

(พิ้ง: 2550)                                                     (ตั้ด: 2550)

: ถอดเทปจากงานประกาศรางวัลบล็อกดีนะแห่งชมพูทวีป

พิ้ง : วันนี้พิ้งกับตั้ดจะปิดซอยเลี้ยง ในฐานะที่เปิดไดมาได้4วันแล้วก็ยังไม่มีทีท่าจะเขียนอะไรมีสาระ แต่กลับมีผู้ชมให้ความสนใจอย่างแน่นขนัดจนยอดผู้เข้าชมทะลุถึงพันเเล้ว

ตั๊ด : ผมรู้สึกตื้นตันอย่างยิ่ง ที่เราทั้งคู่สามัคคีกันมาได้ตั้งนาน และยังไม่ถูกโหวตออก 

พิ้ง : ขอบคุณทุกคนที่ให้ความกรุณาพิ้งกับตั้ดอยู่ที่นี่ต่อไป

ตั๊ด : เราจะอยู่ไปเรื่อยๆ เราหน้าด้าน

พิ้ง : ยังดีที่พิ้งหน้าด้านอย่างเดียว ต่างจากตั้ดที่หน้าหม้อด้วย

ตั๊ด : (ตั๊ดหันไปกระซิบกับพี่พิ้ง) นี่มันงานรับรางวัลนะเจ้

พิ้ง : นั้นสินะตั้ด นี่มันงานรับรางวัลที่เราจัดให้ตัวเอง

ตั๊ด : ซื้อกุหลาบให้ตัวเอง ฉันซื้อกุหลาบให้ตัวเอง

พิ้ง : ดิฉันก็หวังว่าทุกท่านจะให้ความอนุเคราะห์ต่อไปเรื่อยๆ

ตั๊ด : ขอบคุณคุณแม่นะครับ

พิ้ง : ดิฉันขอให้ทุกคนรักแม่มากๆให้สมกับที่แม่เลี้ยงมาจนเติบใหญ่

ตั๊ด : เพราะค่าน้ำนมของแม่นั้น มีค่ามากกว่าทรัพย์สินที่ คตส ยึดจากคนที่คุณก็รู้ว่าใคร หรือมีวันหยุดชดเชยให้ไปดูการ์ตูนซิมป์สัน

พิ้ง : ชั้นโฆษณาได้มั้ยว่าชั้นอัพไดเนียนแล้ว ชั้นคิดว่าคนรักแม่ควรอ่าน

ตั๊ด : อันที่จริง โฆษณาไม่ได้ แต่เจ้ก็ทำไปแล้ว

พิ้ง : ตั้ด คนเราอยู่ร่วมกันในสังคมก็ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยกันบ้าง

ตั๊ด : และก็ต้องรู้ว่าอะไรควรไม่ควรด้วย เช่น ไม่ควรดื่มเหล้าในวันสำคัญทางศาสนา – ข้อนี้อ่านที่มาได้ในไดที่โฆษณาไปเมื่อครู่

พิ้ง : ช่ายยย ชั้นมันเลว ชั้นมันไม่ดี ไม่เหมือนใครบางคนบวชเรียนมาแปดปีรู้จักแยกแยะดีชั่ว

ตั๊ด : ดีชั่วรู้หมด แต่มันอดยาก – คนเราอยู่ร่วมกันในสังคมก็ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยกันบ้าง

พิ้ง : ใครจะคุยกับตั้ดก็คุยไป แต่ชั้นไม่คุยด้วยเเล้ว

ตั๊ด : เราจึงขอยกเลิกงานเลี้ยงทุกชนิดไปด้วยประการฉะนี้ – หยุดลองชุดได้แล้ว

พิ้ง : ขอโทษด้วยจริงๆ (พิ้งพูดกับทุกคนยกเว้นตั้ด)

- ขอจบการประกาศรางวัลเพียงเท่านี้ สวัสดี –

 Part one

ทุกคนรู้ว่าในสระจุฬามีเต่า

แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าในสระจุฬามีปลาอานนท์

และน้อยคนที่รู้ว่าในสระจุฬามีปลาอานนท์ส่วนใหญ่ก็มักเป็นบ้า

ปลาอานนท์เป็นปลาขนาดใหญ่

ใหญ่แค่ไหนก็ไม่รู้ ไม้บรรทัดที่มีอยู่ก็วัดไม่พอ

แต่คิดว่าขนาดของมันคงกว้างกว่าโลกหน่อยนึง เพราะปลาอานนท์แบกโลกอยู่

ด้วยเหตุนี้ ยามใดที่ปลาอานนท์พลิกตัว จะสะเทือนให้แผ่นดินไหว

ยามใดที่แผ่นดินไหว จงรู้เอาไว้ว่าปลามันพลิกตัว

…

ฉันนั่งตากแดดอยู่ริมสระจุฬา พยายามมองหาปลาอานนท์

ฉันมองไม่เห็นปลาอานนท์ เช่นเดียวกับที่ฉันไม่รู้สึกว่าโลกกำลังหมุนรอบดวงอาทิตย์

แต่ฉันคิดว่าปลาอานนท์ก็คงน่ารักดี

มีทวีปอเมริกาเป็นลูกกะตา มีประเทศมากมายในเอเชียเป็นเกล็ดนับน้อยนับพัน

อันที่จริงปลาอานนท์อาจจะเป็นแค่ปลาตัวนึงในตู้ปลาของพระเจ้า

ลูกโลกก็เป็นเพียงลูกแก้วสีฟ้าที่มีไว้ให้ปลาอานนท์ตะปปเล่น

แต่ทุกคนเห็นปลาอานนท์ยิ่งใหญ่เพราะมันแบกโลกไว้ พลิกตัวเมื่อไหร่แผ่นดินสะเทือน

เด็กบางคนชอบเอาไม้ไอติมไปแหย่รูมด ให้มดแตกรังเล่น

เช่นเดียวกัน เวลาว่างๆพระเจ้าก็ชอบเอากระชอนไปกวนน้ำให้ปลาอานนท์พลิกตัวเล่น

ไม่รู้ไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหน ถ้าเป็นแม่จะตีให้ตาย

เคยมีนักปราชญ์สมัยพุทธกาลเคยคิดกันเล่นๆว่า

จะมีทางไหมที่จะทำให้ปลาอานนท์ไม่พลิกตัว?

คำตอบก็คือ เราต้องหยุดความเปลี่ยนแปลง

นักปราชญ์ฟังแล้วเครียด เลิกคิด เปลี่ยนไปขายเต้าหู้เเทนสบายใจกว่า

…

วันนี้ฉันนั่งริมสระจุฬา มองหาปลาอานนท์เช่นเดิม

ฉันครุ่นคิดถึงความเป็นไปของโลก ความเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่งที่ไม่จีรังยันยืน

เรามันเป็นเพียงมนุษย์บื้อๆ เป็นเศษธุลีที่ปลิวว่อนตามแรงลมของจักรวาลและกาลเวลา…

เธอหมุนรอบวัน ฉันหมุนรอบเธอ – เธอปั่นหัวฉัน ให้หมุนรอบเธอ

ปลาอานนท์อาจตัวใหญ่ แบกโลกไว้ พลิกตัวเมื่อไหร่แผ่นดินสะเทือน

แต่อย่างน้อย

มันก็ไม่เคยสะเทือนหัวใจฉันให้สั่นไหว

เท่ากับใคร…

บาง …

คน…

(พิ้ง: เพ้อ)

- – - – - – - – - – - – - – - – — – - – - – - – - -

Part two

ปลาบึกโตเร็วมาก

ไม่ได้จำมาจากสารคดี แต่ตอนเด็กๆ เคยเลี้ยงไว้ในบ่อท้ายสวน

อยู่ที่วัด เพื่อนๆ ซื้อปลาเงินปลาทองมาใส่ตู้เลี้ยงกัน เร่งสีเร่งวุ้นน่ารักน่าชัง

กลุ่มโหดก็เอาปลากัดใจโฉดมาใส่โหล ปล่อยให้ก่อหวอดปล่อยฟองฟอดเต็มบวดคล้ายเขย่าเบียร์

ผมกลัวไม่แตกต่าง ไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่มีอัตลักษณ์

แหวะ

จึงนั่งรถไปตลาดไท เอาพันธุ์ปลาบึกมาชุบเลี้ยงสามสี่ตัว

จากตัวเท่านิ้วชี้ ตะไคร่ยังไม่ทันขึ้นบ่อ ลำตัวมันยืดยาวจากข้อมือเกือบถึงข้อศอก

เขาว่ากันว่า ถ้าปล่อยไปเรื่อยๆ มันจะตัวใหญ่กว่าเหยาหมิงอีก

แต่ผมไม่อารมณ์ดีเท่าเจ้าของปลาอานนท์

รู้สึกดีมากไหม ที่ปล่อยปลาบึกของตัวเองให้โตจนแบกโลกได้
(ผมไม่เชื่อว่าเพื่อนจะให้ซากูระจนสัตว์เลี้ยงสีส้มของมันโตจนแบกคลองปานามา ทะเลทรายซาฮารา หรือภูเขาไฟฟูจิไว้ได้หมด)

แล้วเคี้ยวข้าวไม่ละเอียดหรืออย่างไร ถึงตั้งชื่อว่า อานนท์

นนท์ มาจาก นันทะ แปลว่าเพลิดเพลิน อา เป็นอุปสรรค มีความหมายคือ ทั่วหรือยิ่ง

อานนท์จึงแปลว่า บันเทิงมากมากเลย

ปลานะ ไม่ใช่พระเอกลิเก

ปลาอานนท์พังเมืองโกเบ

“ยามใดที่ปลาอานนท์พลิกตัว จะสะเทือนให้แผ่นดินไหว”
(พิ้ง 2550 : 1) – เอกสารชิ้นนี้จะได้ดูน่าเชื่อถือมากขึ้น

อย่าไปโกรธปลาอานนท์เลย ผมว่าอานนท์มันไม่รู้ตัวหรอก

มันเป็นปลาบึกธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง ซึ่งทำอะไรไม่ได้นอกทำหลับหูหลับตาว่ายน้ำไปวันๆ

แต่ถ้ามองในแง่ร้าย มันก็นิสัยเหมือนผมและทุกคน

ผู้ชอบแบกโลกไว้บนบ่า

ในสระจุฬามีปลาอานนท์

แม้หลบไปนั่งดูดแสปลชมองกอบัวในคาบปรัชญาอยู่บ่อยๆ

ก็ยังไม่มั่นใจว่ามีสัตว์แผ่นดินไหวนั้นจริงหรือไม่

แต่ที่แน่ๆ – บนบกแถวๆ สระ

มีคนตัวเล็กๆ ที่ทำให้หัวใจผมไหวอยู่อื้อเลย

(ตั้ด: พิมพ์)

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - - - – - – - – - – -

ผมเป็นลีดคณะอักษรศาสตร์ จุฬา
[ตั้ดเป็นหลีดคณะอักษรศาสตร์ จุฬา]

จริง จริง
[เชื่อมันเถอะ]

ไม่ได้โกหก ผมสามารถขึ้นมือ และตบแปดได้อย่างชำนิชำนาญ
[ไม่ได้โกหก ตั้ดสามารถขึ้นมือ และตบแปดได้อย่างชำนิชำนาญ]

เพียงแต่ผมเป็นได้แค่สองวันเท่านั้น
[ถุย]

สาเหตุคือรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมองก้นผู้ชาย เมื่อพี่หลีดสั่งให้ยืนแอ่นขนาดนั้นเวลาขึ้นมือ
[ก้นไอ้เยนเป็นสาเหตุให้ตั้ดเลิกเป็นหลีด]

จึงถอนตัวไปเล่นกีฬาอาบเหงื่อเหมือนเดิมจะดีกว่า
[ตั้ดชอบก้นนักกีฬามากกว่าก้นหลีด]

ไม่ได้มีสาเหตุจากการที่ลีดผู้หญิงร่วมรุ่นหน้าตาไม่ดีเท่าที่ฝันแต่ประการใด
[แต่ตั้ดก็คิดอยู่เสมอว่าหลีดรุ่นพี่สวยกว่า]

ซึ่งเสียดายจนวันนี้ที่ลีดรุ่นน้องน่ารักบานตะไท
[อ๋อ รุ่นน้องก็น่ารักเช่นกัน]

ช่างมันเถอะ เราย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้ว
[มึงเลือกก้นนักกีฬาเองจะช่วยอะไรได้]

สิ่งที่พอจะทำได้ คือแอบเหล่ตามองตอนเย็นๆ เวลาน้องลีดซ้อม(เหมือนที่ผู้ชายคณะอื่นทำ)
[เป็นสิ่งที่ฉันสงสัย - หน้าสวยๆของน้องสาว หรือก้นงอนๆของน้องชายที่ตั้ดเหลียวมอง]

แต่ตอนนี้ก็หมดฤดูลีดเป็นที่เรียบร้อย
[ไม่มีอะไรให้ดู ตั้ดก็ไม่มาเรียนเลย]

ช่างมันเถอะ เราย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้ว
[มึงเลือกก้นนักกีฬาเองจะช่วยอะไรได้]

หลังจากแยกย้ายสบายตัวกันไปตลอดภาคฤดูร้อน บทสนทนาแรกๆ เมื่อกลับมาพบหน้าหื่นของเพื่อนชาย มักมีหัวข้อ ลีดปีนี้เป็นไงวะ
[เป็นสิ่งที่ฉันสงสัย - หน้าสวยๆของน้องสาว หรือก้นงอนๆของน้องชายที่ทำให้เพื่อนชายกลุ่มนี้ตื่นเต้น]

น้องคนไหนแจ่มเป็นกระทู้ถัดมา
["แจ่ม"เป็นชื่อน้องหลีดปีหนึ่ง และแน่นอน น้องเค้าเป็นผู้ชาย]

การเป็นลีดเป็นเรื่องแปลก แม้เดินเวลากลางวันก็เหมือนมีสปอทไลท์ส่องหัวเหมือนตอนขึ้นเวทีไปรับรางวัล
[มึงมันเพ้อเจ้อ]

แถมยังชอบคบกันเอง เดินไปไหนมาไหนเป็นกลุ่มดาวลูกไก่ พริ้งพราวแสงแทงใจชายให้ละลายไหลเป็นไอติมโคนที่หยดเปื้อนชายเสื้อ
[ไม่ใช่อะไร ที่ไหลมันน้ำลายมึง]

ทุกวันนี้ ยังซักไม่ออก
[ทุกวันนี้ ตั้ดก็ยังไม่ซัก เรื่องของเรื่องคือ...ตั้ดไม่อยากซักด้วยน้ำธรรมดา
เพราะผ้าจะหอมกว่าเป็นไหนๆ ถ้าซักด้วย"น้ำมือ"น้องหลีดสักคน]

[น่ารักมั้ยคะ~]
น่ารักจริงๆเลยครับ – เฮ้อ

(ตั้ด:เขียน / พิ้ง:วงเล็บ)

แนะนำตัวละคร:

ตั๊ดเป็นเด็กวัด        ลาสิกขามาเข้าวงการบังเทิง

พิ้งเป็นเด็กเนิ้ด   มีดีกรีจบหลักสูตรวิชาปฐมพยาบาลกับสภากาชาดไทย
 

ตั๊ดกับพิ้งเกิดปีเดียวกัน -  แต่พิ้งเรียนปีสี่  ตั๊ดเรียนปีสาม  

พิ้งเป็นรุ่นพี่ ตั้ดเป็นรุ่นน้อง ทั้งสองชอบไปเมาด้วยกัน
 

ตั๊ดเป็นผู้ชายอักษร  มีเเฟนมาแล้วหลายคน

พิ้งก็อยู่อักษร   ยังหาผัวไม่ได้เลย
 

พิ้งมาคณะทุกวัน บ่อยประหนึ่งเป็นยามเฝ้าตึก
 

ส่วนตั๊ดแทบไม่ได้มาเลย สะเออะทำตัวเหมือนคนจบเเล้ว
 

โดยปกติแล้วพิ้งเป็นคนชอบขีดเขียนเรียนหนังสือ งานอดิเรกคือ

นั่งอัพไดที่มีเนื้อหาสั่นคลอนสถาบันหลักของสังคมและความปลอดภัยในชีวิตตัวเอง
 

ตั๊ดบอกว่าไม่ชอบเขียนหนังสือเท่าไหร่

แต่ทำไมเขียนอะไรไม่รู้เป็นวรรคเป็นเวรก็ได้เงิน?

ที่จริงพิ้งก็อยากได้ เเต่เล่นตัวอยู่ เล่นทำไม่ก็ไม่รู้ เล่นขี้ยังดีซะกว่า

บุคคลทั้งสองเป็นนิสิต

มีฐานะเป็นประชากรของดินแดนชมพูทวีป ….

ดินแดนที่น่าค้นหา…. ในสระจุฬามีปลาอานนท์….

บุคคลทั้งสองร่ำเรียนในคณะจนๆที่มีชื่อว่าอักษรศาสตร์

เป็นคณะที่ไม่ค่อยมีเงินแต่ดูดีมีหน้าตาทางสังคม
 

ตั๊ดชอบจุฬาไหม? อันนี้ไม่ทราบ

แต่ที่รู้ๆคือตั๊ดชอบเอาเหล้าเข้าไปแดกในจุฬาตอนดึกๆ

พิ้งชอบจุฬาไหม? 

อันนี้คิดว่าทราบ พิ้งชอบจุฬา… ในสระจุฬามีปลาอานนท์…

แต่ถ้าถามตั๊ดว่าชอบเด็กจุฬามั้ย?

ถ้าเป็นเด็กผู้ชายก็คงชอบบ้างไม่ชอบบ้าง แต่หากเป็นผู้หญิงก็คงชอบบ้างไม่ก็ชอบที่สุด
 

แต่ถ้าถามว่าพิ้งชอบเด็กจุฬามั้ย?

โดยส่วนตัวแล้ว พิ้งคิดว่าเด็กจุฬาตอแหล 

(แน่นอน เด็กจุฬาที่กล่าวถึงในที่นี้ก็คือตัวพิ้งเอง)

โดยรวมแล้ว เด็กจุฬาดูตอแหลดี พิ้งชอบ
 

พิ้งชอบจุฬา
 

ตั๊ดก็ชอบจุฬา 
 

เราทุกคนชอบจุฬา 

(พิ้ง : เขียน)

 ยังไม่ได้บอกใช่ไหม ว่าเราตกลงจะเขียนหนังสือที่นี่ร่วมกัน - ในเรื่องชมพูทวีป 

(ตั้ด : เสริม)

จบแล้ว